Volgens de legende kwam een jong paar bij bisschop
Valentijn met het verzoek hen te trouwen. De man was een heidense soldaat,
de vrouw een Christen. Valentijn vond de liefde zwaarder wegen dan de wetten
van de keizer en huwde het stel.
Al gauw kwamen meerdere paren met hetzelfde verzoek. Hij werd aangegeven
en gearresteerd. Toen hij voor de keizer moest verschijnen probeerde hij die
te bekeren. Claudius voelde zich beledigd en liet Valentijn martelen en
onthoofden. Dat gebeurde op 14 februari, maar het jaar is onduidelijk. Voor
het vonnis werd uitgevoerd, zag hij nog kans het dochtertje van de
gevangenisbewaarder een briefje toe te stoppen. Van je Valentijn, stond
erop.
Volgens een ander verhaal kwam een cipier (of de stadhouder van Rome) bij
de toen al in de gevangenis zittende Valentijn met het verzoek zijn blinde
dochter te genezen. Valentijn zorgde voor een geneesmiddel, maar dat werkte
niet. Op de dag van zijn onthoofding probeerde de vader van het meisje nog
wanhopig het vonnis tegen te gaan, maar tevergeefs.
Na Valentijns terechtstelling ontving het meisje een klein briefje van
Valentijn, waaruit een gele bloem viel (als mensen hem om raad vroegen gaf
hij hen een bloem, vandaar de bloemengroet op Valentijnsdag). Op het briefje
stond 'Van Valentinus' en direct kon ze weer zien. Volgens de legende werd
de vader daarna bekeerd tot het christendom.
Er bestaan verschillende heilige martelaren met de naam Sint-Valentijn.
Eén was priester in Rome, een ander was bisschop van Terni. Beiden werden in
de 3e eeuw ter dood gebracht. Mogelijk gaat het hier om dezelfde persoon.
Over Sint-Valentijn is geen enkel biografisch gegeven bekend. In de
achttiende eeuw werd geopperd dat het Valentijnsfeest op 14 februari is
gesteld om de oude Lupercalia, een Romeins (en wellicht nog ouder)
vruchtbaarheidsfeest te vervangen. Lupercalia werd op 15 (!) februari
gevierd ter ere van vruchtbaarheidsgod Lupercus.
Voor de Romeinen was dit destijds een belangrijk feest. Het feest werd
hoogstwaarschijnlijk gevierd in de buurt van de grotten waar Romulus en
Remus, de stichters van Rome, waren opgevoed door wolven. Volgens het
verhaal werden de namen van ongehuwde jonge vrouwen in een grote kom
gegooid. Ongehuwde mannen mochten dan om de beurt een naam trekken. Tijdens
het feest waren de twee jonge mensen die aan elkaar gekoppeld werden elkaars
partner. Toen in Europa het Christendom opkwam, werd dit heidense feest door
de kerk verboden en verving men Lupercalia door Valentijnsdag[1]. bron
wikipedia
